از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر........یادگاری که در این گنبد دوار بماند

غوغاي آرام عشق

غوغاي آرام عشق
سه‌شنبه ۳۱ شهریور ،۱۳۸۳
 
گفتم: عشق را بايد کشت... گفتند: نه... چرا؟!
مگر نشنيده اند؟!


وه چه شيرين است
بر سر گور تو ای عشق نيازآلود
پای کوبيدن



فروغ فرخزاد




راستي قرار ۳ مهر يادتون نره www.3mehr.persianblog.ir
علیرضا علیمردانی

پنجشنبه ۱٩ شهریور ،۱۳۸۳
 

و من آموختم / چگونه آموختن را

                   چگونه هم بودن / هم نبودن را

                                     چگونه نگاه کردن  / ونديدن را

                                                      چگونه دل سپردن / و نسوختن را

 

تو به من آموختی

                     تو به من آموختی / چگونه عاشق شدن / ونگفتن را

                                                           چگونه دوست نداشتن / و گفتن را

 

حرف تو قلب مرا برد

                       آن لحظه که گفتی بياموز

                                                    فرق ساده بودن ،‌ با صادق بودن را

         بيش از آن که پيش از آن

                                 عشقت دلم را برده بود!

 

تو به من آموختی

                    تو به من آموختی /  ساده بودن افتخار نيست

 

پس من اکنون می روم

                        پس من اکنون می روم تا بياموزم

                                                          چگونه ساده نبودن و صادق بودن را

 

 عليرضا

۱۵/۶/۸۳

علیرضا علیمردانی

یکشنبه ۱٥ شهریور ،۱۳۸۳
سياهی چشمان

نشسته‌ام جلوي آينه،

زل مي‌زنم به دخترک توي آينه،

چشمان دخترک سياه است.

چشمان دخترک تاريک است.

حالا يک دست‌مال برداشته‌ام،

روبه‌روي آينه مي‌ايستم تا سياهي چشمان‌اش را پاک کنم.

هرچه دست‌مال مي‌کشم روي اين همه سياهي

پاک که هيچ،

کم‌رنگ هم نمي‌شود حتا!

مي‌بيني؟

خاکستري چشم هم نمي‌شود که دوست‌داشتني‌تر شود.

بگذريم که تو چه‌قدر غبطه مي‌خوردي به اين تيره‌گي يک‌دست،

بگذريم که همين قرص تيره، زماني ماه شب‌هاي تار تو بود.

اه!

چرا اين همه شب بس نمي‌شود در چشم‌هاي من؟

 

  هدی صفا

 

علیرضا علیمردانی

چهارشنبه ۱۱ شهریور ،۱۳۸۳
 

 می دونم که همتون اين شعرو شنيدين...

 ولی هميشه ارزش داره...گاهی اوقات عجيب مصداق داره...

هر کس به طريقی دل ما می شکند

                                                 بيگانه جدا دوست جدا می شکند

بيگانه اگر می شکند حرفی نيست

                                                 من در عجبم دوست چرا می شکند

دلم بشکست و کس صدايش نشنيد

                                                 آری،‌ دل مرد بی صدا می شکند...

علیرضا علیمردانی

شنبه ٧ شهریور ،۱۳۸۳
غريبه

من دير آمدم، يا تو زود رفتی؟

                             من خوب نگفتم، يا تو بد گرفتی؟

                                                                      نمی دانم !

من دوست داشتن را صرف کردم،

  اما تو با خواستن غريبه بودی

می نگاشتم،‌ نمی خواندی

                          می گفتم،‌ نمی شنيدی

          می آمدم،  می رفتی

                                                 می مْردم، می خنديدی!

                 شب را با يادت صبح می کردم،

                                                   سپيده ات را نمی دميدی

ای کاش غريبه بودم!

                       و ديارت را،  نديده بودم

آن لحظه ها که آرام

                      طرح تو بر بوم جانم نقش می بست

ای کاش چهره ات را

                        من نکشيده بودم

                                         ای کاش چهره ات را

                                                                 هرگز نديده بودم!

عليرضا

۸۳/۶/۶

علیرضا علیمردانی

دوشنبه ٢ شهریور ،۱۳۸۳
 

نمی دانی که من هر شب / چه يادی در سرم می پرورانم

نمی بينی نگاهم را / که بر رويای روی ماه تو تا صبح / خيره می مانم

نمی خوانی تو از چشمان آرامم / سبز ترين نامه های عاشقانه سرخ  دنيا را

نمی گويی که شايد يک دل تنگ / به اميد رسيدن به دلی سنگ / همه شب تا سحرگه می زند پارو / امواج سرد دريا را

نمی خواهی اگر دريای من باشی / بيا پارو شو در دست من ای دوست / بيا بی بادبان کشتی دل را / به ساحل رهنمايم باش ای دوست

نمی آيی اگر سويم دگر بار / مگردان رويت از سوی من ای دوست / اگر چشمم به ابروی تو افتاد / مزن شلاق مو روی من ای دوست

خيالم باز پر می گيرد امشب / دلم از دوری ات می گيرد امشب / اتاق خالی و تاريک و سردم / هوای وصل تو می گيرد امشب

 

عليرضا

علیرضا علیمردانی

[ خانه من | اقليم خاطرات | پست الكترونيك ]